บทที่ 7 ตอนที่ 7 ระยะห่างที่ถูกร่น

ตอนที่ 7 ระยะห่างที่ถูกร่น

เสียงฝีเท้าก้าวฉับๆ ของเนตรที่เดินหนีออกมาจากบริเวณลานจอดรถยังคงก้องอยู่ในความรู้สึกของเธอ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความโกรธปนความตกใจ ภาพเหตุการณ์ที่เจเดนพุ่งเข้าไปบีบข้อมือของรุ่นพี่กรณ์เมื่อครู่ยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัว เธอนึกไม่ถึงเลยว่าผู้ชายคนนี้จะมีด้านที่ป่าเถื่อนและเผด็จการได้ถึงเพียงนี้

‘‘บ้าที่สุด... เขาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชีวิตของคนอื่นหรือไงกัน!’’ เนตรพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะก้าวเข้ามาในอาคารเรียนของภาควิชาการจัดการและวิศวกรรมอุตสาหการ มือเรียวเปิดประตูห้องบรรยายแล้วเดินตรงไปยังที่นั่งแถวหลังสุดที่มักจะว่างเสมอเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาผู้คน

ตลอดคาบเรียนภาคเช้า เนตรไม่มีสิทธิ์มีเสียงที่จะโฟกัสกับเนื้อหาบนกระดานได้เลย สมองของเธอวนเวียนอยู่แต่เรื่องสัญญาทาสและข้อจำกัดบ้าๆ ที่เจเดนเป็นคนกำหนดขึ้นมา

การถูกตีตราว่าเป็น ‘ผู้หญิงของเขา’ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดลงได้ทุกเมื่อ ความอิสระที่เธอเคยมีถูกพรากไปทีละน้อยโดยข้อแลกเปลี่ยนที่เธอเป็นคนเซ็นยอมรับมันเองด้วยซ้ำ ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บใจตัวเองเหลือเกิน

เมื่อเสียงออดพักเที่ยงดังขึ้น เนตรเก็บข้าวของลงกระเป๋าอย่างเชื่องช้า เพื่อนสนิทในคณะอย่าง ‘มีน’ เดินเข้ามาสะกิดที่ไหล่ด้วยความสงสัย

‘‘นี่ เนตร... แกเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าตาดูเครียดๆ นะ ตั้งแต่เช้าแล้วที่มีคนลือกันสนิทว่าแกเดินมากับพี่เจเดน รองประธานชมรมวิศวะคนนั้นจริงอ่ะ?’’ มีนกระซิบถามด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็นตามประสาวัยรุ่น

เนตรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่อยากปิดบังเพื่อนสนิท แต่ก็ไม่อยากเล่ารายละเอียดลึกซึ้งเรื่องสัญญาทาสให้ใครฟังเพราะกลัวปัญหาจะบานปลาย

‘‘ก็... เดินมาด้วยกันจริง พอดีมีเรื่องธุระต้องเคลียร์กันนิดหน่อยน่ะ’’

‘‘ธุระอะไรจะสนิทสนมกันขนาดนั้น แกก็รู้ว่าพี่เจเดนคนนั้นโคตรน่ากลัว เย็นชาและโหดจะตาย ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด ขนาดดาวคณะปีก่อนตามตื๊อยังโดนเขาเมินใส่จนร้องไห้เลยนะ แล้วนี่แกไปสนิทกับเขาได้ยังไง ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะแก เดี๋ยวตกเป็นเหยื่อเสือร้ายไม่รู้ตัว’’ มีนเตือนด้วยความหวังดี

‘‘อืม ฉันระวังตัวอยู่แล้วล่ะ’’ เนตรตอบเสียงอ่อย ยิ้มแห้งๆ ให้เพื่อนก่อนจะชวนกันลงไปหาอะไรกินที่โรงอาหาร

แต่ดูเหมือนว่าความตั้งใจที่จะหลบเลี่ยงปัญหาของเนตรจะล้มเหลวไม่เป็นท่า เพราะทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในโรงอาหารของคณะวิศวกรรมศาสตร์ สายตานับสิบก็หันมามองเป็นตาเดียว พร้อมกับเสียงซุบซิบนินทาที่ดังเซ็งแซ่ระงมไปทั่วบริเวณ ยิ่งกว่าตอนเช้าเสียอีก

‘‘นั่นไงตัวจริง... ผู้หญิงที่ทำให้เสืออย่างไอ้เจเดนยอมเดินมาส่งถึงตึกคณะเมื่อเช้า’’

‘‘หน้าตาก็ธรรมดาหนนิ ทำไมเจเดนถึงสนใจวะ หรือมีดีอะไรพิเศษ?’’

‘‘แกไม่รู้เหรอวะ มีข่าวลือว่ายัยนี่เข้าไปพัวพันกับหนี้สินแล้วโดนเจเดนกักตัวไว้ที่บ้านแล้วนะเว้ย!’’

เนตรกำสายสะพายกระเป๋าแน่นขึ้นมากเป็นเท่าตัว ความอัปยศอดสูและสายตารังเกียจแกมหมั่นไส้ที่ส่งมาจากรอบทิศทำให้เธอแทบไม่อยากก้าวขาเดินต่อ

แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินหนีออกจากโรงอาหาร เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูก็ลอยละลิ่วเข้ามาในโสตประสาทท่ามกลางความเงียบสงบที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้น

‘‘ถ้าว่างมากจนเอาเวลามานินทาเรื่องคนอื่น เอาเวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบโปรเจกต์จบไม่ดีกว่าเหรอวะ?’’

สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศในโรงอาหารก็เงียบกริบลงทันทีราวกับป่าช้า ร่างสูงโปร่งของเจเดนในชุดช็อปวิศวะสีเข้มปลดกระดุมบนสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่ง ก้าวเดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมดุคมกริบกวาดมองรอบโต๊ะอาหารจนไม่มีใครกล้าสบตาด้วยสักคน

เนตรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะตามมาโผล่ที่คณะวิศวกรรมอุตสาหการในช่วงพักกลางแบบนี้

‘‘เจเดน... คุณมาทำอะไรที่นี่?’’ เธอเอ่ยถามเสียงเบาหวิว

เจเดนไม่ตอบคำถามของเนตร แต่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้โดยไม่สนใจสายตาชาวบ้านนับร้อยคู่ที่กำลังจ้องมองอยู่

‘‘กลับบ้าน ที่นี่ไม่มีอะไรน่ากิน’’

‘‘เดี๋ยวสิเจเดน! ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ แล้วฉันก็มีนัดกินข้าวกับมีนด้วย!’’ เนตรพยายามขืนตัวไว้และปฏิเสธเสียงแข็ง เธอไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาและตกเป็นข่าวลือไปมากกว่านี้แล้ว

เจเดนชะงักฝีเท้าเล็กน้อย หันขวับกลับมามองหน้าเนตรด้วยแววตาแข็งกร้าว

‘‘ฉันบอกให้กลับ ส่วนเรื่องข้าว ฉันจะหาให้เธอกินเองที่บ้าน หรือถ้าเธออยากกินอะไรเป็นพิเศษ เดี๋ยวฉันซื้อให้ ขัดใจฉันตอนนี้ไม่เป็นผลดีกับเธอแน่เนตร’’ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยคำขู่กลายๆ ทำให้เนตรเม้มปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ

มีนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเผชิญหน้ากับรัศมีอำนาจของเจเดน ได้แต่ส่งสายตาเชิงอนุญาตและบอกเป็นนัยว่า

‘แกกลับไปกับเขาเถอะ ฉันเอาตัวรอดเองได้’

เนตรจำใจต้องปล่อยให้เจเดนลากเธอเดินออกจากโรงอาหารท่ามกลางเสียงซุบซิบที่ดังระเบิดขึ้นอีกครั้งทันทีที่ร่างสูงลับตาไปจากบริเวณนั้น

รถสปอร์ตคันหรูพุ่งออกจากมหาวิทยาลัยมุ่งหน้าสู่บ้านพักส่วนตัว บรรยากาศภายในรถอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก เนตรนั่งกอดอกหันหน้ามองออกไปนอกกระจกหน้าต่าง ไม่ยอมปริปากพูดอะไรกับเจเดนสักคำเดียวจนกระทั่งรถเข้ามาจอดสนิทในโรงรถของบ้านพัก

ทันทีที่ดับเครื่องยนต์ เจเดนก็หันขวับมามองร่างบางที่นั่งนิ่งเป็นหุ่นกระบอก ใบหน้าคมคายยังคงบึ้งตึงไม่คลาย

‘‘โกรธอะไรนักหนา? ฉันแค่ไปรับเธอกลับมากินข้าว กลัวเธอไปอดอยากปากแห้งที่โรงอาหารคณะรึไง’’

เนตรหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจ

‘‘คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะเจเดน! คุณทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทำตัวเป็นอันธพาลคอยไล่ขู่คนอื่นไปทั่ว ทำให้ฉันกลายเป็นตัวตลกในคณะ! คุณสนุกมากหรือไงที่เห็นคนอื่นเขานินทาว่าร้ายฉันน่ะ?’’

คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากปากเนตรทำให้เจเดนชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววูบลงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม

‘‘ฉันไม่ได้สนุก... แต่ฉันเตือนเธอแล้วว่าเธออยู่ในความดูแลของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มามองหรือเข้าใกล้เธอทั้งนั้น!’’

‘‘แต่ฉันไม่ใช่ทาสของคุณนะ! ฉันมีชีวิต มีเพื่อน มีสังคมของฉัน! การที่ฉันเซ็นสัญญาบ้าๆ นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณจะเอาโซ่มาล่ามฉันไว้กับบ้านหลังนี้ตลอดเวลาซะหน่อย!’’ เนตรตะคอกใส่หน้าเขากลับอย่างเหลืออด น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินอาบแก้มด้วยความคับแค้นใจ

เจเดนขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นในอกจนควบคุมอารมณ์แทบไม่อยู่ เขาไม่ได้ต้องการกักขังเธอเพราะความสนุก

แต่เพราะเขากลัว... กลัวว่าหากปล่อยให้เธอคลาดสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว ศัตรูที่กำลังจ้องเล่นงานเขาจะใช้เธอเป็นเครื่องมือทำลายล้างเหมือนกับเหตุการณ์ในอดีตที่เขาเคยสูญเสียพี่ชายไป

‘‘ใช่ เธอมันไม่ได้เป็นทาสในสัญญา แต่เธอเป็นผู้หญิงของฉัน! และถ้าเธอยังดื้อดึงทำตัวมีปัญหาแบบนี้อีก... ฉันนี่แหละจะทำให้เธอรู้ว่าการถูกล่ามโซ่ไว้จริงๆ มันเป็นยังไง!’’ เจเดนเผลอหลุดปากพูดจารุนแรงออกไปด้วยความโมโห

เนตรสะอึกกับคำพูดของเขา หัวใจดวงน้อยเจ็บแปลบขึ้นมาทันที เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความผิดหวัง

‘‘คนใจร้าย... คุณมันก็แค่คนเผด็จการที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง’’

พูดจบ เนตรก็เอื้อมมือไปผลเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งหนีเข้าบ้านแล้วตรงดิ่งขึ้นห้องนอนทันที

เจเดนที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับคนเดียวถึงกับยกมือขึ้นมาขยี้ผมตัวเองด้วยความหัวเสีย เขาพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความรู้สึกผิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจลึกๆ

ให้ตายสิ... ทำไมเขาถึงควบคุมอารมณ์ตัวเองเวลาอยู่กับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เลย?

บทก่อนหน้า
บทถัดไป